Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi. "Paro, sen men darajamga teng emassan. Otam rozi bo‘lmaydi."
Vaqt o‘tdi. Devdas Hindistonning Kalkutta shahriga o‘qishga ketdi. Qaytib kelganida, u endi yigit edi – chiroyli, qadomatli, lekin ichiga yig‘ilgan g‘urur bilan. Paro esa bir guldek ochilgan edi. devdas hind kino uzbek tilida
Devdas tabassum qildi. U yomg‘irda orqasiga o‘girilib, shahar tashqarisidagi eski tut daraxti tagiga bordi – o‘sha bolalik joyiga. U yerga yiqilib, so‘nggi nafasida faqat bitta so‘z aytdi: "Paro..." Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi
Ertalab uning jasadini o‘sha daraxt tagida topishdi. Paro xabar eshitib, hushidan ketdi. Uning nigohida butun umr yig‘lagan bir sevgi – indamagan, ammo o‘lmagan sevgi – porlab turardi. Devdas Hindistonning Kalkutta shahriga o‘qishga ketdi
Oradan yillar o‘tdi. Devdas kasal bo‘lib, so‘nggi nafasida Paroni ko‘rishni orzu qildi. Bir tun bo‘ronli yomg‘irda u Paroning eshigini taqillatdi. Paro ichkarida o‘z eri bilan edi. Eshikni ochmadi, lekin ko‘z yoshlarini yutib, "O‘tgan narsa qaytmas, Devdas" dedi.
Qadimgi Buxoro bozorlarining shovqini orasida, ikki bola – Devdas va Paro – bir-biriga mehr qo‘ygan edi. Ular yonma-yon o‘sgan, bir hovuzdan suv ichgan, bir daraxt tagida o‘yin qilgan. Devdasning otasi boy savdogar, Paro esa oddiy xatot (hunarmand) qiz edi.