Për të përfunduar ditën, Jon dhe Garfield u nisën drejt sheshit të Skënderbeut. Nën dritat e ndritura të trëndafilave, ndodhi një shfaqje muzikore të folklorit shqiptar. Garfield, i habitur nga ritmi i “valcës”, filloi të “valojë” (në vetvete) me gjunjëzat e tij të mbushura me “krem”. Jon, duke e parë këtë spektakël të çuditshëm, qeshi dhe i tha: “Garfield, ti je më i mirë se çdo këngë popullore!”

Mëngjesi, Jon vendosi të shkojë në Bllokun e ri, një lagje e gjallë ku ndodhen kafenet, dyqanet e librave dhe galeritë e artit. Garfield, duke ecur me hap të ngadalshëm, ndaloi përpara një dyqani të quajtur “Mëkat i Dëgjuarit”. Pasi hyri brenda, u përball me një raft të mbushur me libra të çuditshëm, por më shumë e rëndësishme – një raft me “kafshë të shijshme”.

Garfield, me një shikim të këndshëm, iu përgjigj: “Më shumë peshk… apo më shumë krejt!” (që, sipas tij, do të thotë “më shumë gëzim!” në shqip).